Starac Porfirije u diptihu svetih

Na jučerašnjem zasedanju Sveti Arhijerejski Sabor Carigradske Patrijaršije
pod predsedavanjem Patrijarha Vartolomeja, u diptih svetih uneo je starca Porfirija.

Prepodobni starac Porfirije je rođen 1906. godine  u selu Sveti Jovan na ostrvu Evija. Njegovo svetovno ime bilo je Evangelos Bairaktaris i veoma rano je pokazao sklonost ka monaštvu. Tako, kada je imao samo 13 godina, po završenom drugom razredu srednje škole, odlazi u skit Svete Trojice, poznat kao Kavsokalivija na Svetoj Gori, gde je proveo narednih 6 godina kao iskušenik uz dva starca monaha, uzimajući ime Nikita. Ipak, zbog teške bolesti bio je primoran da se vrati u Eviju, gde se nastanjuje u manastiru Svetog Haralampija u Avlonari. Kada je napunio 20 godina imao je priliku da se sretne sa Arhiepiskopom sinajskim Porfirijem, koji prepoznajući u njemu duhovne darove rukopolaže ga u čin prezvitera i daje mu ime po kojem će postati prepoznatljiv. Sledeće godine manastir Svetog Haralampija postaje ženski manastir, a otac Porfirije se nastanjuje u manastiru Svetog Nikole, takođe na Eviji. Godine 1940. otac Porfirije odlazi u Atinu gde je imenovan za starešinu crkve Svetog Gerasima pri atinskoj Poliklinici na Omoniji, gde ostaje sve do 1973. kada se povlači prvo u Kaliteu, da bi posle nekoliko godina otišao u Milesi gde je osnovao manastir Preobraženja Gospodnjeg. Zbog njegovog svetog života veliki broj vernika je posećivao starca Porfirija. Dana 2. novembra 1991. povlači se u svoju staru keliju na Svetoj Gori, gde se upokojio u Gospodu 2. decembra iste godine.

izvor: amen.gr

POUKE STARCA PORFIRIJA

1. Ne možemo imati zajednicu sa Hristom ako nismo u ljubavi sa drugim ljudima (bližnjim).

2. Ko želi, može da postane svetitelj i na Omoniji (centru Atine).

3. Zlo se rađa od zlih pomisli.

4. Treba iz sebe da prognamo antihrista, da bi se u nas uselio Hristos. To nam je najbolja priprema za Drugi dolazak Hristov.

prevod sa grčkog:
Episkop dalmatinski Fotije

SVETA LITURGIJA U MANASTIRU KRKI

U nedelju (24.11.2013) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski g.g. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Krki uz sasluženje sveštenstva i monaštva Eparhije dalmatinske.

U svojoj besedi Episkop Fotije je tumačio jevanđeljsku priču o bogatašu i Lazaru, naglasivši da se iz ove priče vidi kakva je sudbina ljudi koji se uzdaju samo u zemaljsko blago – nepravednih bogataša i sa druge strane kakva je sudbina onih kojima je Bog jedino bogatstvo kao što je to bio slučaj sa ubogim Lazarom. Pored toga Episkop Fotije je rekao da danas proslavljamo i velikog ugodnika Božijega svetoga Stefana Dečanskog koji iaako je bio vladar i car nije izgubio svoju dušu, već je svim svojim bićem bio opredeljen za Boga i za svetinju, to na žalost nije čest slučaj kod današnjih vladara.

Posle Svete Liturgije prerezan je slavski kolač u spomen svetoga Stefana dečanskog, koji je i krsna slava igumana manastira Krke, arhimandrita Nikodima (Kosovića).

Potom je priređena trpeza ljubavi za sve prisutne u manastirskoj trpezariji.

Beseda

link for download:here

HRAMOVNA SLAVA MANASTIRA KRKE

Na praznik svetog arhangela Mihaila (21.11.2013.) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Krki uz sasluženje sveštenstva i monaštva Eparhije dalmatinske. Na Svetoj Liturgiji je pevao vizantijski hor Bogoslovskog fakulteta iz Beograda.

U toku Svete Liturgije, na malom vhodu Episkop Fotije je odlikovao krčkoga igumana mr Nikodima (Kosovića) činom arhimandrita.

U svojoj besedi Episkop Fotije je govorio o značaju praznika Sabora svetog arhangela Mihaila i ostalih sila nebesnih bestelesnih naglasivši da je taj sabor slika Crkve Božije u koju su pozvani da se saberu svi narodi na zemlji objedinjeni verom u Hrista Spasitelja.

Posle Svete Liturgije prerezan je slavski kolač i blagosloveno koljivo u spomen hramovne slave manastira Krke. Treba naglasiti da je ove godine veliki broj naroda iz čitave Dalmacije došao na manastirsku slavu, što pokazuje da pravoslavni Srbi ne zaboravljaju svoje svetinje, a posebno manastir Krku.
Potom je za sve goste priređena trpeza ljubavi u manastirskoj trpezariji.

Beseda

link for download:here

SVETA LITURGIJA U SMILJČIĆU

U nedelju (11.2013) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u Smiljčiću, uz sasluženje Sveštenstva Eparhije dalmatinske.
U svojoj besedi Episkop Fotije je tumačio priču o Sejaču i semenu, naglasivši da se iz ove priče vidi da nisu svi ljudi spremni da prihvate propoved o Carstvu Nebeskom, jer su se u svojim srcima već opredelili za carstvo zemaljsko.
Ovoga dana je u Smilčiću obeležena i hramovna slava sveti arhistratig Mihailo, kome je posvećen hram u Smiljčiću, kao i manastir Krka.
Posle Svete Liturgije za sve goste priređena je trpeza ljubavi u prostorijama CO Smiljčić trudom nadležnog sveštenika ravnokotarskog o. Mile Savičića.

U POSJETI VLADIMIRU BEARI

Zelovo je selo Zagore u području Cetinjske krajine, a u podnožju južnih padina planine Svilaje, koja je odredila položaj sela, ali i život njegovih stanovnika. Selo je udaljeno od Splita tridesetak kilometara a nalazi se u sastavu opštine Sinj. Udaljeno je oko četrnaest kilometara od Sinja i oko sedam kilometara od sela Hrvace. To su ujedno najbliža naselja u okolini Zelova.
U okruženju sela se nalaze i planine Plišivica, Gradina i Orlove Stijene (područje koje čini dio planine Svilaje s velikim klisurama), poznate po povremenom nastanjenju bjeloglavih supova.
U selu Zelovo nalazi se i pravoslavna crkva Svetog proroka Ilije iz 1884. godine, koji se svake godine svečano proslavlja 02. avgusta. Od nekadašnjih tridesetak domaćinstava, danas na Zelovu živi oko pet pravoslavnih porodica, uglavnom starijih ljudi, a sa godinama sve ih je manje i manje.
Na tom predivnom prostoru 1928. godine, rođen je Vladimir Beara, svjetski poznata ličnost, naročito u svijetu sporta. O njemu i danas zvučna imena pričaju s oduševljenjem. Bio je fudbaler-golman, i to najviše klase. Stoga nije čudo da su ga zvali: Veliki Vladimir, Balerina sa čeličnim šakama, Čovjek od gume... Branio je na golu splitskog Hajduka i beogradske Crvene Zvezde. Bio je i reprezentativac bivše države Jugoslavije. Karijeru je završio u njemačkim klubovima Alemaniji i Viktoriji... U doba kad je igrao bio je najbolji evropski i svjetski golman.
Vladimir Beara je danas djeda koji ima 85 godina. Živi sa suprugom Jadrankom u Splitu. Vladimir potiče iz srpske pravoslavne porodice Beara sa Zelova. Njegov otac Jakov je bio zaposlen u Splitu, gdje je Vladimir i proveo svoje djetinjstvo. Tu, u Splitu su i započeli njegovi sportski koraci, koji su ga odveli u bijeli svijet i doveli među najbolje sportiste svijeta.
U ponedjeljak 23. septembra 2013. godine, po blagoslovu Njegovog Preosveštenstva Gospodina Fotija, Episkopa dalmatinskog, posjetio sam ga sa ćerkom Angelinom u njegovom domu u Splitu. Posjeta je protekla u toplom i prijatnom ozračju. Uz kafu i razgovor sa ovim divnim gospodinom, vrijeme je prosto letjelo. Imajući u vidu njegovo zdravstveno stanje, koje je pogoršano moždanim udarom prije dvije godine a i skorašnju operaciju, trudili smo se da ga što manje opteretimo.
Posjetu Vladimiru Beari, sam najavio nekoliko dana ranije. U susretu sa njim, primijetio sam veliku radost i oduševljenje koje je iskazivao. U toku našeg razgovora, predao sam mu poklon (ikonu-diptih Presvete Bogorodice i majke Paraskeve), čemu se veoma obradovao. Rekao mi je da mu je to najdraži poklon od svih koje je dobio, naročito zbog svete Petke, koju mnogo voli i kojoj se stalno moli. Vidno radostan zbog poklona, izvadio je lančić koji nosi oko vrata, skromnu špagicu sa malom ikonicom svete mati Petke. To je opet, s druge strane, oduševilo mene.
On mi je potvrdio da se od svoga djetinjstva ne odvaja od svete Petke. Na tu temu je dalje tekao naš razgovor. Vladimir Beara je zadnjih godina često i sa radošću odlazio u posjetu manastiru Dragović. Volio je da razgovara sa monasima koji su ga uvijek lijepo dočekivali. Rekao je da jedva čeka da se oporavi kako bi ponovo otišao do Dragovića, da se pokloni svetoj Petki. Njegova ljubav prema manastiru Dragović i svetoj Petki utkala mu je njegova majka još u ranom djetinjstvu. Naime, kada je imao šest-sedam godina, kao i sva djeca, volio je da se igra. Jednom prilikom igra je mogla da ga košta života. Skakao je sa djecom u neku rupu od pijeska i zemlje, dubine oko šest metara. Skačući, on je napravio salto, ali je u doskoku udario glavom o kamen. U tom padu je umalo nastradao. Vladimir je pao u komu i u tom stanju je bio oko petnaestak dana u bolnici. Doktori nisu imali dobre prognoze. Ne znajući šta da čini, njegova majka ga je u zaprežnim kolima iz Splita odvezla u manastir Dragović da mu se pročitaju molitve za ozdravljenje. Molitve su čitane pred ikonom svete Petke. I za čudo Božije, Vladimir se probudio iz kome na oduševljenje svih. Čak su se i ljekari, koji su ga tada liječili, udivili ovom događaju i pripisali ga čudu Božijem. Od tada ga je njegova majka zavjetovala svetoj Petki. Svake godine je išla da se pokloni Bogu i svetiteljki i zahvali na daru projavljenom kroz ozdravljenje malog Vladimira.
Taj događaj je ostavio neizbrisiv pečat u Vladimirovom životu. „Prošao sam“, kaže Vladimir, „sve u životu, ali sam se uvijek molio Bogu i svetoj Petki i danas se molim.“
Iz naše perspektive gledano, možemo reći da Bog ne ostavlja one koji mu se mole. Pored toga, svjedoci smo, nažalost, kako uspjeh ne donosi uvijek dobro, naročito u duhovnom smislu. Mnogi mladi, uspješni ljudi izgube se u svojoj trenutnoj, ovozemaljskoj slavi. Vladimir Beara, međutim, može biti primjer svim mladim ljudima-sportistima, kako da se sačuvaju od ovozemaljske slave. On ne samo da je bio uspješan u sportu, on je bio, a to i dalje jeste, pošten, osjećajan i pobožan čovjek, koji cijeni i čuva prave životne vrijednosti.
Neka mu sveta mati Paraskeva izmoli od Gospoda Isusa Hrista zdravlja, kako bi još koji put posjetio manastir Dragović, mjesto koje je umnogome uticalo na njegov život, i koje on stalno nosi u svome srcu.

                                   
protonamjesnik Slavoljub Knežević
Split

OBRAĆANjE EPISKOPA DALMATINSKOG G. FOTIJA
NA DRUGOJ SKUPŠTINI SNV-a U ZAGREBU

(Zagreb, 09. novembar 2013. godine)

 

Uvažena gospodo,

Dozvolite mi da Vas srdačno pozdravim na Drugoj skupštini SNV-a u Zagrebu i da Vam prenesem blagoslove Njegove Svetosti Patrijarha srpskog G. Irineja i nadležnog Mitropolita zagrebačko-ljubljanskog G. Jovana, koji zbog svojih obaveza nisu sa nama ovde, ali su tu ipak svojom ljubavlju i molitvom.

Svima nama ovde sabranima dobro je poznato da su temelje moderne evropske misli, a posebno njene političke filosofije, postavili grčki filosofi i naučnici, prvenstveno Platon i Aristotel.

Platon je u okviru svoje idealističke filosofije smatrao da harmoniju koja postoji u kosmosu, treba na najmudriji način oprisutniti u okviru jedne države, tada države grada – polisa. Da bi se taj ideal ostvario, tu državu, po njemu, treba da vode filosofi, to jeste najmudriji i najmoralniji ljudi. Oni bi trebali biti garant da će svi stanovnici države – polisa ostvariti svoja prava, a cilj države je da se stara o dobrobiti svih građana. Po Platonu, čitav svet se temelji na ideji Dobra, pa otuda dobro mora biti i u osnovi države.

Aristotel, pak, iako najdarovitiji Platonov učenik, u svojoj teoriji države i filosofije uopšte, mnogo više naginje realizmu. On ne idealizuje državu, ali smatra da je čovek prvenstveno društveno – socijalno biće (zoon politikon) i da se kao takav ostvaruje u okviru jedne države. Država je, dakle, dužna da to svakome pojedincu i svome građaninu omogući.

U ranom Srednjem veku blaženi Avgustin nudi jedan svoj koncept „Države Božije“ (Civitas Dei) u kojoj je sve utemeljeno na autoritetu vere i Crkve. Kasnije u Vizantiji nastaje poznata teorija „simfonije“, po kojoj odnos Crkve i države treba da bude kao odnos duše i tela u čoveku. Duša i telo ne postoje jedno bez drugoga, a svrha im je da se međusobno pomažu i izgrađuju. U istoriji srpskog naroda najpoznatiji je ostao period srednjevekovne „svetosavske teokratije“ u kojoj su vladari neretko bivali svetitelji, pa je zbog toga svetost u toj državi bila uzdignuta na pijedestal i postala kriterijum svih ondašnjih društvenih i kulturnih tokova.

Zbog vremena, pomenućemo samo potonje socijalne i buržoaske revolucije u Evropi i Rusiji i strašne svetske ratove iz kojih je proisteklo savremeno političko doba. U naše vreme, vreme evropske demokratije i velike porodice evropskih država - kojoj od ove godine pripada i Hrvatska, osnovna načela su demokratija i vladavina prava. Pod ovim pravom se podrazumevaju opšte ljudska i manjinska prava. Na njima se temelji i sama Evropska unija.

Dakle, od Platonovog idealizma – apsolutnog dobra, pa do Aristotelovog realizma – dobra koliko je to moguće. Od Avgustinove države Božije, do vizantijske „simfonije“ sa nemanjićkim idealom „svetosti“. Od društvenih i socijalnih revolucija XVIII i XIX veka, stiglo se do evropske demokratije i opšte proklamovane vladavine ljudskih prava.

To je samo ovlaš data geneza filosofskih i političkih misli o kojima bi svakako trebalo razmišljati i, ukoliko je to danas moguće, ponečemu se od pomenutog i vratiti.

Kakvo je mesto i uloga Crkve u svemu navedenome i kakav je njen doprinos državi uopšte?
Pravoslavna Crkva se uvek čuvala (sa manje ili više uspeha) od uplitanja u direktne tokove svetovne politike, čuvajući vizantijski i nemanjićki princip „simfonije“ (saradnje) u odnosu na državu. Potpuno su jasne Hristove reči da „Carstvo moje“, tj. Crkva „nije od ovoga sveta“ (Jn. 8, 23), što ne znači da Crkva nema odgovornost za svet i državu. Naprotiv, Crkva, tj. mi hrišćani smo pozvani da budemo „so i svetlost svetu“, te blagovesnici osnovne hrišćanske istine o Raspeću i Vaskrsenju Isusa Hrista. Ta krstolika vera u Hrista i Vaskrsenje je ono što oblikuje celokupno delovanje Crkve u društvu – kako u duhovnom i kulturnom, tako i u socijalnom i političkom smislu. Crkva je ona koja nam svedoči da je suština vere, suština Zakona i Proroka - ljubav prema Bogu i bližnjim (Mt. 22, 40). To bi trebao biti i jeste njen najveći doprinos svakome društvu i svakome vremenu, pa i vremenu u kojem mi danas živimo.

Sa druge strane, kao i ljudska institucija, koja postoji više od dve hiljade godina, Pravoslavna Crkva je čuvarka i opšte ljudskih vrednosti: hrišćanske tradicije i morala, bogoslužbenog tipika, crkvene arhitekture, svoje slovenske pismenosti i ćiriličnog pisma, freskopisa, ikone i crkvenog pojanja. Obe ove pomenute komponente – i božanska i ljudska – čine jednu neodvojivu celinu u delovanju Pravoslavne Crkve i kao takvu je jedino možemo istinski razumeti.

Ovim skromnim mislima bih završio svoje obraćanje. Želim svaki uspeh u radu Drugoj skupštini SNV-a u Zagrebu. Znamo da od toga uveliko zavisi budućnost i dobro srpske zajednice, kao i SPC u Hrvatskoj. Pred srpskom zajednicom u Hrvatskoj stoje mnogi izazovi i problemi o kojima drugi znaju bolje i više od mene. Što se tiče nas, predstavnika SPC, mi se neprestano molimo za dobro svih, za dobro države u kojoj živimo i svih njenih građana bez obzira na veru i naciju. Bog nas je sve stvorio i pozvao da živimo u međusobnoj i bratskoj ljubavi. Na kraju bih dodao da mi Srbi ne tražimo ništa više od onoga što nam Ustav i zakoni Hrvatske i Evropske unije propisuju, ali da ne pristajemo ni na manje od toga.

Živeli i Bog vas blagoslovio!

SVETA LITURGIJA U KRKI

U nedelju (10.11.2013.) na praznik svetoga Arsenija Sremca Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Krki uz sasluženje sveštenstva Eparhije dalmatinske.

U svojoj besedi Episkop Fotije je rekao da se iz jevanđeljske priče o vaskrsenju mladića u Naimu vidi da je Hristos Vaskrsenje i Život. Potom je govoreći o svetom Arseniju Sremcu rakao da je sveti Arsenije nasledio svetoga Savu na tronu arhiepiskopa srpskih i da je trideset godina kao Pastir Dobri upravljao brodom srpske Crkve.

Posle Svete Liturgije Episkop Fotije je primio u posetu Ambasadora Republike Srbije u Hrvatskoj g. Stanimira Vukićevića, koji je došao da se pozdravi pošto ide na novu službu ambasadora u Sarajevo.

Potom je za sve goste priređena trpeza ljubavi u manastirskoj trpezariji.

Beseda

link for download:here

HRAMOVNA SLAVA U KONjEVRATIMA

Na praznik Svetog velikomučenika Dimitrija (8.11.2013.godine), Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju na hramovnoj slavi u Konjevratima, uz sasluženje sveštenstva i sveštenomonaštva Eparhije dalmatinske.

Na kraju Svete Liturgije nakon rezanja slavskog kolača i blagoslova slavskog žita, koje je ove godine pripremila Ana Jelić sa svojom porodicom, Episkop Fotije je besjedio sabranom narodu o svetom velikomučeniku Dimitriju, ranohrišćanskom mučeniku, koji se proslavio mnogobrojnim čudesima kroz istoriju Crkve.

Episkop Fotije je govorio i o nastavku radova na obnovi i uređenju hrama svetog velikomučenika Dimitrija u Konjevratima apelujući na sav vjerni narod  da pomogne u obnovi ove divne svetinje Eparhije dalmatinske.

Na kraju je za sve prisutne, trudom vjernika naše parohije,pripremljeno malo posluženje ispred hrama, a nakon toga je organizovan slavski ručak u prostorijama Crkvene opštine Šibenik.

SVETA LITURGIJA U MANASTIRU OĆESTOVO

U nedelju (03.11.2013.) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski g.g. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Oćestovo, uz sasluženje sveštenstva i monaštva Eparhije dalmatinske.

U svojoj besedi Episkop Fotije je rekao da je Bog stvorio čoveka da bi postao sličan Njemu, to jest da bi zadobio Njegove božanske osobine – milosrđe, dobrotu i svetost. Oni koji zadobiju te jevanđelske vrline postaju sinovi i kćeri Božije. Sa druge strane Bog je toliku slobodu dao čoveku da on može potpuno da se okrene ka zlu i da smisao njegovog života bude determinisano zlom. Takvi ljudi na žalost ne postaju slični Bogu niti teže zajednici sa Njim i drugim ljudima, već su neprestano upućeni samo na sebe i svoje egoistične prohteve.

Posle Svete Liturgije za sve prisutne goste i vernike priređena je trpeza ljubavi u trpezariji manastira Oćestovo.

 

 

 

* КОНТАКТ -:_:- KONTAKT *
:  :  :
Copyright 2004 SPC - Dalmatinska Eparhija.

Designed by SeRGio