Novosti

NEDELjA MITARA I FARISEJA

U nedelju o Mitaru i fariseju (05. 02. 2012. god.) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski g.g. Fotije prisustvovao je svetoj Liturgiji u Šibeniku, koju je služio šibenski paroh protonamesnik Milorad Đurđević.

Šibenik je ovih dana doživeo polarnu zimu, pa je zbog toga mali broj vernika uopšte mogao doći do Saborne crkve u Šibeniku.

Nedelja o Mitaru o fariseju je prva pripremna nedelja za Veliki Časni post. Crkva nas današnjim Jevanđeljem poučava da se samo smirenjem i pokajanjem zadobija Carstvo nebesko (mitar), a nikako gordošću, osuđivanjem bližnjih i farisejskom pobožnošću (farisej).

Sveti Grigorije Palama

O MONAŠKOM ŽIVOTU

Sveti Grigorije Palama pridaje veliki značaj putu monaškog života. Nije dovoljno samo živeti u manastiru, mnogo je važnije živeti po učenju svetih Otaca. Manastir je sličan Raju u kojem su živeli Adam i Eva. Kao što je u Raju postojalo drvo poznanja dobra i zla, ali i lukavi demon, isto tako je i u manastirma. Zato su monasi iako unutar svetih manastirskih zidova, u velikoj opasnosti, pa prema tome uvek moraju biti budni i pažljivi.

Monah mora da teži da svog unutrašnjeg čoveka učini monahom. Samo boravljenje na svetom mestu nije dovoljno, već treba trudom dostići unutrašnje monaštvo. Sveti Grigorije postavlja pitanje: „kako može unutrašnji čovek postati monah,“ ako prvo ne umre ono spoljašnje i ljudsko u nama? Upravo to i simvoliše monašenje tj. odsecanje kose priklikom monaškog postriga. Sledstveno, sveti Grigorije Palama smatra da i do danas postoje brojni asketski Oci koji su potpuno posvećeni i predani Bogu. Neki od njih ne žele da prime ni neophodnu medicinsku pomoć u slučajevima bolesti. Naravno, ne zato što preziru medicinsku nauku, već zbog svoje duboke vere u Boga. Isto tako treba naglasiti, da ni u kom smislu nisu za porugu i podsmevanje oni monasi koji nisu dostigli tako visok stepen vere, kako bi imali potpuno pouzdanje samo na Boga.

Naime, u monaškom životu sve mora biti prožeto smirenjem i rasuđivanjem. Zbog toga je monasima potrebno duhovno rukovođenje na tom uskom putu kako bi izbegli demonske zamke. Suštinski preduslov za ispravan monaški život i borbu, posebno za mlađe monahe, predstavlja rukovođenje od strane iskusnog starca, koji će ih voditi na duhovnom putu. Palama navodi primer svetog Nikifora Pustinjaka koji je upražnjavao isihiju (tihovanje). Nikifor je počeo svoju duhovnu borbu kao poslušnik najvećih Otaca. Pošto se dugo godina učio iz njihovog blagodatnog iskustva i sam je vremenom od njih zadobio „iskustvo umetnosti nad umetnostima,“ a to je upravo prebivanje u isihiji (tihovanju). Kasnije će i on sam postati veliki učitelj isihazma i borbe protiv duhova zlobe u podnebesiju. Kao rezultat velikog duhovnog opita, sveti Nikifor je posebno mladim monasima savetovao da nikada ne veruju pomislima, pri čemu je onim slabijima, kojima je um neprestano lutao podario svoj metod čuvanja uma i prebivanja u isihiji.

Kao što smo rekli na početku, monaški život predstavlja apostolski način života. Asketizam u manastirima je sličan podvigu ranih hrišćana. U Jerusalimu su rani hrišćani živeli „postojano u molitvama i blagodarenjima“, te su na taj način prvi hrišćani bili praobraz istinskog monaštva i svetog nebeskog života. I danas monasi idu upravo tim putem. Podvizavajući se, oni pokušavaju da se oslobode svake rasejanosti i obmane ovog života, te shodno životu po zapovestima Božijim dostižu oboženje, koje je, pak, uzvišenije od svake zemaljske filosofije. To je smisao i cilj monaškog života i njihovog podviga, koji je ništa drugo, već sledovanje putu svetih apostola i svetih Otaca.

Ovaj način življenja je na mnogim mestima opisan kod svetog Grigorija Palame, a tako se i danas podvizavaju mnogi istinski monasi i podvižnici. Oni koji teže jedinstvu sa Bogom, povlače se u svešteno tihovanje da bi se sačuvali od sablazni sveta i ovog ogrehovljenog života. Monah koji oslobodi svoju dušu od svake zemaljske uze, neprestanom molitvom uzvodi svoj um Bogu. U tom stanju njegov um se spušta u srce i tu pronalzai i otkriva neizrecivu nebesku lepotu. U toj neizrecivoj viziji otkriva mu se i sam Bog u nestvorenoj božanskoj svetlosti. Ove duhovne ekstaze i istuljenja su opisane i na mnogim drugim mestima kod asketskih Otaca. Mi ovde želimo samo da podsetimo na temelj i osnovu monaškog života, koji se zasniva na oslobođenju i prosvetljenju uma. Isihija je duhovni opit jedinstven kako za monahe tako i za monahinje. Na to ukazuje sveti Grigorije Palama u više svojih omilija, kako bi ohrabrio i monahinje da sleduju ovom putu, koji je ništa drugo do put istinskog jevanđelskog življenja. Um uvek mora biti pogružen u Boga: „sozercavaj Boga jedinoga, učini Ga svojim posvećenjem budući radostan u nadi, trpeljiv u nevoljama, poslušan nadređenima, služeći jedni drugima u miru, sabranog uma i neporočnog življenja, pojući Gospodu u psalmima i pesmama duhovnim, čuvajujći svetost i neporočnost duše i tela, obuzdavajući sva čula i um, projavljujući tako ono što je duhovno i celomudreno čitavim svojim bićem i življenjem.“

prevod s engleskog:
Episkop dalmatinski Fotije

Žitije Prepodobnog Maksima Ispovednika

03/21. januar

Carigrađanin po rodu i najpre visoki dvorjanin na dvoru cara Iraklija, a potom monah i iguman jednog manastira nedaleko od prestonice. Najveći branilac Pravoslavlja od tzv. monotelitske jeresi, koja se iščauri iz jeresi Evtihijeve. Naime: kao što je Evtihije tvrdio, da je u Hristu jedna priroda, tako su monoteliti tvrdili, da je u Hristu jedna volja. Maksim se opre tome tvrđenju i nađe se kao protivnik i cara i patrijarha. No on se ne ustraši, nego istraja do kraja u dokazivanju da su u Gospodu bile dve volje kao i dve prirode. Njegovim nastojanjem održi se jedan sabor u Kartagini a drugi u Rimu, i oba ta sabora anatemišu učenje monotelita. Stradanje Maksimovo za Pravoslavlje ne da se opisati: istjazavan od kneževa, obmanjivan od prelata, pljuvan od mase narodne, tučen od vojnika, progonjen, zatvaran, dok najzad, sa odsečenim jezikom i rukom, ne bi osuđen na doživotno progonstvo u zemlju Skitsku, gde tri godine provede u tamnici, pa predade dušu Bogu, 666. godine.

SVETI ATANASIJE VELIKI

31/18. januar

Rođen u Aleksandriji 296. godine, i od samog detinjstva imao naklonost k duhovnom zvanju. Bio đakon kod arhiepiskopa Aleksandra, i pratio ovoga u Nikeju na I vaseljenskom saboru. Na ovom saboru Atanasije se proslavio svojom učenošću, blagočešćem i revnošću za Pravoslavlje. On je vrlo mnogo doprineo da se Arijeva jeres suzbije, a Pravoslavlje utvrdi. On je pisao Simvol Vere, koji je bio na Saboru usvojen. Po smrti Aleksandrovoj Atanasije bi izabran za arhiepiskopa aleksandrijskog. U zvanju arihiepiskopskom ostane preko četrdeset godina, premda ne celo to vreme na prestolu arhiepiskopskom. Bezmalo, kroz ceo život svoj bio je gonjen od jeretika. Od careva najviše su ga gonili: Konstancije, Julijan i Valent; od episkopa Jevsevije Nikomidijski, sa još mnogim drugim; a od jeretika Arije i njegovi sledbenici. Bio je prinuđen kriti se od gonitelja čak i u bunaru, u grobu, po privatnim kućama, pustinjama. U dva maha morao je bežati u Rim. Tek pred smrt proživeo je neko vreme mirno kao pastir dobri usred dobrog stada svoga, koje ga je istinski ljubilo. Malo je svetitelja koji su bili tako bezobzirno klevetani i tako zločinački gonjeni kao sveti Atanasije. No njegova velika duša sve je trpeljivo podnela radi ljubavi Hristove i najzad izašla pobedonosna iz cele te strašne i dugotrajne borbe. Za savet, utehu i moralnu potporu često je odlazio svetom Antoniju, koga je on poštovao kao svoga duhovnog oca. Čovek koji je formulisao najveću istinu, imao je mnogo i da postrada za tu istinu, dok ga Gospod nije upokojio u carstvu Svom kao svog "raba vjernago", 373. godine

ČASNE VERIGE SVETOG APOSTOLA PETRA

Na praznik Časnih veriga svetoga apostola Petra (29.01.2012.g.) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Krki uz sasluženje sveštenomonaha i sveštenika Eparhije dalmatinske. Posle Svete Liturgije arhimandrit German, iguman manastira Krke prerezao je slavski kolač pošto su Časne verige krsna slava Episkopa dalmatinskog G.G. Fotija.

Episkop Fotije u svojoj besedi za trpezom ljubavi je govorio o prazniku Časnih veriga i o mjestu i značaju prvovrhovnog apostola Petra u ranoj Crkvi, poučivši prisutne kako treba da se ugledaju na svetog apostola Petra da bi pošli putem spasenja, uskim putem koji vodi ka Carstvu Nebeskom.

PROSLAVA SVETOGA SAVE U EPARHIJI DALMATINSKOJ

Svetom Arhijerejskom Liturgijom (27.01.2012.g.) u kapeli svetoga Save u manastiru Krki koju je služio Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G. G. Fotije uz sasluženje sveštenomonaštva Eparhije dalmatinske otpočelo je svečano proslavljanje svetoga Save prvog srpskog Arhiepiskopa i prosvetitelja. Nakon Svete Liturgije prerezan je slavski kolač i osvećeno slavsko žito u spomen i čast svetoga Save, te je odslužen pomen blaženopočivšemu Episkopu dalmatinskom Stefanu Kneževiću, po zavetu Episkopa Stefana, koji je sahranjen u kapeli svetoga Save koju je podigao i osvetio 1878.g.

U svojoj besedi Episkop Fotije je istakao značaj svetoga Save za vasceli rod srpski kojega je on Duhom Svetim porodio i preporodio.

U poslijepodnevnim časovima u Domu kulture u Kistanjama priređen je svečani program u organizaciji SKD „Prosvjete“ pododbor Kistanje, a ujedno je ovaj dan i desetogodišnji jubilej postojanja ove organizacije u Kistanjama.

U nastavku proslave je u crkvi svetog Kirila i Metodija u Kistanjama odsluženo praznično večernje na kojem je prisustvao Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije. Poslije večernjeg bogosluženja prerezan je slavski kolač i osvećeno slavsko žito čime je otpočela svečana akademija. U prigodnom programu učestvovali su učenici Bogoslovije Sveta Tri Jerarha i polaznici vjerske nastave iz Kistanja i okoline. Nadležni sveštenik jerej Slađan Tubić je biranim rječima pozdravio Episkopa dalmatinskog G.G. Fotija i cijenjene goste, istaknuvši da je svetosavlje filosofija našega života koja je zasnovana na duhovnim vrijednostima koja su njegovana kroz i u ličnosti svetoga Save. Na kraju je Episkop G.G. Fotije podijelio paketiće djeci iz Kistanja i okoline i svi gosti i učesnici su potom otišli u manastir Krku, gdje je priređena trpeza ljubavi.

PRAZNIČNO VEČERNjE U MANASTIRU KRKI

Uoči praznika svetog Save prvog Arhiepiskopa srpskog, Njegovo preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je praznično večernje sa petohljebnicom u manastiru Krki. Bogoslovija Sveta Tri Jerarha koja se nalazi u manastiru Krki proslavlja svetog Savu kao svoju slavu, kao i sve ostale srpske škole širom svijeta, te će sutra biti služena Sveta Arhijerejska Liturgija i prerezan slavski kolač u manastiru Krki, a u popodnevnim časovima biće održana akademija u čast svetog Save u Domu kulture u Kistanjama i odsluženo večernje bogosluženje u hramu svetih Kirila i Metodija.

Zločini Novosadske racije ne smeju biti zaboravljeni

Patrijarh srpski Irinej, uz sasluženje episkopa Srpske pravoslavne crkve, i vrhovni rabin Srbije Isak Asijel, održali su juče, pred nekoliko hiljada Novosađana okupljenih kod spomenika „Porodica”, molitveni pomen povodom sedam decenija od Novosadske racije, u kojoj su mađarski fašisti od 21. do 23. januara 1942. godine pobili i pod led Dunava bacili više hiljada Srba, Jevreja, Roma i pripadnika drugih nacija.

Godišnjica najtragičnijeg događaja u istoriji Novog Sada je obeležena u organizaciji Eparhije bačke i Jevrejske zajednice, a prisustvovali su joj direktor Centra „Simon Vizental” u Jerusalimu Efraim Zurof i ambasadori Izraela i Mađarske u Beogradu Jozef Levi i Oskar Nikovic. Predstavnici pokrajine i grada na pomenu su bili kao građani, zbog nesuglasica koje su poslednjih dana eskalirale između vladike bačkog Irineja i gradonačelnika Pavličića.

Posle molitvenog čina, poglavar SPC održao je veoma emotivan govor, u kojem je istakao da su Srbi, Jevreji i Romi stradali u Novosadskoj raciji samo zato što su bili druge vere i nacije od zlotvora, koji su tom prilikom ubili i osamdesetoro dece.

„Govorilo se o nekoliko hiljada nastradalih u celoj južnoj Bačkoj, ali su istoričari došli do broja od 3.400 ubijenih samo u Novom Sadu. Stradali su Srbi, koji su pripadali pravoslavnoj veri, stradao je jevrejski, nama bratski narod, od koga smo primili Stari zavet, stradala su i naša braća Romi, koji su vekovima živeli sa nama i koji su ovu zemlju prihvatili kao svoju otadžbinu”, rekao je patrijarh Irinej.

On je posebno istakao da su mađarski fašisti, ukupno 1.235 pripadnika vojske i žandarmerije, nevine ljude bacili u Dunav i tako ih lišili groba.

„Nažalost, tu su bile i komšije Mađari, koji su delili dobro i zlo sa komšijama druge vere i nacije, ali koji su stali na stranu okupatora i saučestvovali u strašnom zločinačkom delu. Učinjena su krvoločnija nedela nego da su ih uradile životinje, nedela od kojih bi se i sam đavo postideo. Kao hrišćani možemo da im oprostimo, ali ne smemo da zaboravimo, da se to isto ne bi ponovilo”, rekao je patrijarh Irinej.

On je naglasio da sa ovog velikog istorijskog časa „treba uputiti snažnu poruku crkvama, verama i narodima da ovakva nedela predstavljaju najveći pad čoveka”.

Direktor Centra „Simon Vizental” iz Jerusalima Efraim Zurof rekao je da postoje oni koji bi želeli da se ovakvi zločini zaborave, ali što jejoš gore, da ima i onih koji ovakve zločine opravdavaju i njegove učesnike proglašavaju za nacionalne heroje.

„Ne tako davno, čovek koji je dovodio nevine ljude da budu ubijeni, Šandor Kepiro (97), jedan od takozvanih mađarskih heroja, umro je dok se čekalo na žalbu na oslobađajuću prvostepenu presudu suda u Budimpešti. Na sudu je tvrdio da se borio protiv ’opasnih terorista’, kao što su na primer, bila deca od šest do deset godina”, naveo je poznati lovac na naciste, koji je posle pomena održao predavanje o Novosadskoj raciji u Gradskoj kući.
Posle podneva, na plaži Štrand, gde su mađarske snage u januaru 1942. ubijale i pod led Dunava bacale Novosađane, Memorijalno društvo „Racija 1942” organizovalo je takođe pomen nastradalim žrtvama, a molitveni čin obavili su sveštenici Eparhije bačke. Ovo udruženje zahteva od gradskih vlasti da postavi na Štrandu spomen-ploču i tako dostojno obeleži stradanja sugrađana.

Miroljub Mijušković
Politika, 24. 01. 2012. god.

PREPODOBNI TEODOSIJE VELIKI

11/24. januar

Prepodobni Teodosije Veliki je prvi ustanovitelj i ustrojitelj opštežića monaškog. Rođen je u oblasti Kapadokije, u selu Mogariasi, od blagočestivih roditelja. Kao mladić posetio Simeona Stolpnika, koji ga blagoslovi, i proreče mu veliku slavu duhovnu. S kadionicom, u koju stavi hladno ugljevlje i tamjan, tražaše Teodosije mesto gde bi se nastanio i osnovao manastir, i zaustavi se onde gde se ugljevlje razgori samo od sebe. Tu se nastani i otpoče podvizavati. Uskoro se sabra oko njega mnogo monaha raznih jezika. Zato on sagradi po jednu crkvu za svaki jezik, te se tako istovremeno služilo i pojala slava Božja na grčkom, jermenskom, gruzijskom itd. No u dan pričešća sva bratija sabirala se u veliku crkvu u kojoj se služilo na grčkom jeziku. Trpeza je bila zajednička za sve, zajednička i sva imovina, zajednički trud, zajedničko trpljenje a neretko i - gladovanje. Teodosije beše uzvišeni primer života svima monasima, primer u trudu, molitvi, postu, bdenju i u svima hrišćanskim dobrodeteljima. I Bog ga obdari darom čudotvorstva, te mogaše bolne celiti, na daljinu se javljati i pomagati, zverove ukroćavati, budućnost prozirati, hleb i pšenicu umnožavati. Beše mu molitva na usnama danju i noću. Upokoji se mirno u Gospodu kada mu beše sto pet godina od rođenja (529. godine).

OBAVIJEŠTENjE

Uprava manastira Krke dobila je ovih dana obavijest od vjernika da se u više mjesta gdje žive pravoslavni Srbi (Otišić, Markovac, Bratiškovci) pojavljuju osobe koje se lažno predstavljaju kao predstavnici manastira Krke i koje prikupljaju novac za manastir.

Pošto te osobe nemaju nikakav blagoslov niti odobrenje uprave manastira, molimo vjernike da ne nasijedaju na njihove prevare jer su ovi ljudi najobičniji lopovi i lažno se predstavljajući skupljaju novac za sebe.

Pošto je ovo krivično djelo uprava manastira će obavijestiti policiju koja će dalje ispitati ove slučajeve.

23.01.2012.g.
Manastir Krka

PROSLAVA SVETOG SAVE U SPLITU

Po već ustaljenoj tradiciji u nedelju pred svetog Savu (22. 01. 2012. god.) u Crkvenoj opštini Split se proslavlja sveti Sava, prvi Arhiepiskop srpski.

Tim povodom Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G. G. Fotije služio je svetu Arhijerejsku Liturgiju uz sasluženje sveštenstva Eparhije dalmatinske u Splitu.

Posle svete Liturgije, održan je svetosavski program, koji su pripremila deca, polaznici pravoslavne veronauke iz Splita. Posle izvedenog programa, svi učesnici su dobili svetosavski paketić i ikonicu svetog Save.

Na kraju proslave za sve goste je pripremljena trpeza ljubavi u prostorijama Crkvene opštine Split.

BESEDA NjEGOVOG PREOSVEŠTENSTVA G. G. FOTIJA NA SVETOG SAVU
- Split, 22. 01. 2012. godine -

Draga braćo i sestre,

Evo nas na početku svetosavske nedelje kada SPC i pravoslavni Srbi širom sveta proslavljaju svoga prvog prosvetitelja i učitelja svetog Savu. U toku ove svetosavske nedelje će se održati mnoge besede, mnoge akademije i dečije priredbe u spomen svetom Savi, jer je on postavio temelje samostalnosti naše Crkve 1219. godine, postavši prvi Arhiepiskop srpski. Sveti Sava uz to postavlja temelje i srpske države, pošto je krunisao svoga brata Stefana za prvog kralja Srbije.

Mi Srbi, ako počnemo govoriti o Crkvi – tu je sveti Sava; ako li o srpskoj državi – isto tako. Nije čudo što svetog Savu slave svi Srbi od mora do Dunava, a sada i preko okeana. Sveti Sava je naš duhovni otac, koji je čitav srpski narod priveo Hristu – Bogu Živome i Istinitome. Nije sveti Sava zamenio Hrista, kako neki neupućeni ili zlonamerni govore o njemu, već upravo suprotno – on je čitav naš narod priveo u Crkvu Boga Živoga i ohristovio njegovo biće. Sveti Sava je dovršio krštenje Srba, koje je počelo u vreme slovenskih apostola Kirila i Metodija, krstivši i naš jezik, našu ćirilicu i celokupnu srpsku kulturu i prosvetu. Zbog toga ne govore istinu oni koji Crkvu karakterišu kao konzervativnu i mračnu ustanovu. Duhovno i prosvetiteljsko delo svetoga Save, a i mnogih drugih svetitelja iz roda našega potvrđuju upravo suprotno. Svi oni su svojim radom prosvećivali srpski narod istinskom, tavorskom svetlošću, koja je obasjala svet od Gospoda slave na Preobraženje. Sveti Sava i sveti iz roda našega su tu tavorsku svetlost svojom verom i učenjem izlili u srca i duše našeg naroda, i evo ona i danas svetli u nama.

Sve čemu nas je učio sveti Sava i čemu nas uči naša pravoslavna vera je prožeto božanskom svetlošću i istinom i u njoj nema nijedne mrlje ni bore. Sveti Sava nas je učio da idemo uskim putem koji vodi u život večni, a to je jevanđelski put ljubavi prema Bogu i ljubavi prema bližnjima. Taj krstoliki put je dokaz da li neko u ovom svetu ide putem Hristovim i da li je istiniti učenik Hristov. Svaki onaj koji ne propoveda nauku jevanđeljske ljubavi je, biblijskim jezikom rečeno, lažni pastir, lažni prorok i učitelj.

Sveti Sava postajući monah na Svetoj Gori osniva manastir Hilandar, u kojem se do dana današnjeg uznose molitve za mnogostradalni rod srpski i tako će, ako Bog da i Presveta Bogorodica, biti do kraja veka i sveta. Hilandar je najočigledniji dokaz da nas sveti Sava nije ostavio, već da se i sada sa nebesa brine o nama. Nama Srbima je sve od svetog Save i svetosavsko – i vera i Crkva i škola, a na nama je samo da to očuvamo.

Dok mi današnji Srbi idemo putem svetog Save, možemo reći da idemo pravim putem, krstolikim putem, jedinim putem koji vodi u život večni. Posle svetog Save, sveti car Lazar će pred Kosovsku bitku 1389. godine - kada su Srbi na Kosovu branili ne samo Srbiju, nego i kulturnu Evropu od osmanlijskog osvajanja – izreći veliku istinu da je «zemaljsko zamalena carstvo, a nebesko uvek i do veka». Ta istina je jevanđeljska istina. Ona nas poziva da podignemo svoje glave gore prema nebu, prema Carstvu nebeskom. Tamo su danas svi naši sveti preci na čelu sa svetim Savom i svetim Simeonom, carem Lazarem i kosovskim mučenicima, svetim vladikom Nikolajem žičkim i ohridskim, avom Justinom Ćelijskim, a duboko verujemo da je među njima i naš blaženopočivši Patrijarh Pavle. Patrijarh Pavle nas je u naše vreme najčešće pozivao da se sećamo svojih svetih predaka i da se ugledamo na njihov sveti život.

Pravoslavni Srbi u Dalmaciji, a posebno u gradu Splitu su vezani za svetog Savu i zato su mu pre Drugog svetskog rata osnovali ovaj veliki hram, koji na žalost evo već sedamdeset godina nije završen. Mi se molimo Bogu i svetom Savi da blagoslove dovršenje ovog hrama na dobro ljudi koji će u ovu svetinju dolaziti, bez obzira na veru ili naciju. Iskreno se nadamo da će nadležne institucije grada Splita i Hrvatske države konačno dati punu saglasnost kako bi počela izgradnja projekta. Tako bi, uz pomoć Božiju, konačno mogli da vidimo krov na ovoj mučeničkoj crkvi, koja kao otvorena rana stoji u srcu starog grada Splita. Verujemo, kada bi se ovaj hram završio, da bi bio ukras i ponos ovome gradu i čitavoj Dalmaciji.

Daj Bože da ove naše skromne reči dođu do srca ljudi koji treba da odobre dalji nastavak radova na hramu svetog Save, pa da onda svi zajedno učinimo veliko delo i dovršimo ovu crkvu svetoga Save na dobro, kako pravoslavnih Srba, tako i čitavog grada Splita.

Čestitajući vam praznik svetog oca našeg Save, potrudimo se da budemo jedinstveni i da živimo u bratskoj slozi i ljubavi sa svima ljudima, jer je to naša etika svetosavlja i pravoslavlja.
Živeli i Bog vas blagoslovio.

SABOR SVETOG JOVANA KRSTITELjA U MANASTIRU KRKI

Na praznik svetog Jovana Krstitelja (20.01.2012.) Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Krki. U toku Svete Liturgije prerezan je slavski kolač i osvećeno koljivo, jer je sveti Jovan krsna slava igumana manastira Krke arhimandrita Germana. Uz igumana Germana na Svetoj Liturgiji sasluživali su iguman manastira Dragovića Varsonufije, jeromonah Simon nastojatelj manastira Svete Lazarice, sabrat manastira Krke jeromonah Heruvim i eparhijski protođakon Dajan Trifunović.

U svojoj propovijedi vladika Fotije je čestitao krsnu slavu igumanu Germanu i naglasio da se uvijek trebamo ugledati na život i podvig najvećeg među prorocima svetog Jovana Krstitelja. Kao što je sveti Jovan u svoje doba pozivao na pokajanje, tako i mi vođeni njegovim riječima treba da se pripremimo i pokajanjem udostojimo drugog slavnog Hristovog dolaska. Poslije Svete Liturgije priređena je trpeza ljubavi za sve prisutne goste.

BOGOJAVLjENjE

Prazik Krštenja Gospoda Isusa Hrista – Bogojavljenje (19.01.2011.) svečano je proslavljen širom dalmatinske Eparhije sa tradicionalnim osvećenjem bogojavljenske vode.

Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski G.G. Fotije na ovaj veliki Gospodnji praznik, služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Krki uz sasluženje manastirskog bratstva i potom izvršio veliko bogojavljensko osvećenje vode.

Bogojavljenje je praznik kada se Bog na početku novozavjetne istorije i javnoga delovanja Gospoda Isusa Hrista na reci Jordanu projavio kao Sveta Trojica. Svi pravoslavni hrišćani na ovaj praznik uzimaju osvećenu vodu izsvetih hramova kao spomen na Krštenje Hristovo na Jordanu koja je simvol osvećenja čitave tvorevine i zalog Vaskrsenja.

Posle Svete Liturgije priređena je trpeza za sve prisutne goste u manastirskoj trpezariji.

KRSTOVDAN U ŠIBENIKU

Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski Gospodin G.G. Fotije, na današnji praznik Krstovdan (18.01.2012.god.), služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u Sabornom hramu u Šibeniku.

Poslije Svete Liturgije, u spomen krštenja Gospoda Isusa Hrista na rijeci Jordanu, Episkop Fotije je izvršio Veliko osvećenje vode.Nakon osvećenja, vjerni narod je zahvatao vodu koju potom kao blagoslov nosi u svoje domove.

16/03. januar

ŽITIJE SVETOG PROROKA MALAHIJE

Poslednji od proroka po vremenu. Rodio se posle povratka Jevreja iz ropstva vavilonskog. Bio je licem neobično lep. Po predanju, narod ga je nazivao angelom, možda zbog njegove spoljašnje lepote ili zbog duševne čistote, ili pak zbog družbe s angelom Božjim. Često je govorio s angelom licem u lice. Kada se to dešavalo, i drugi su neki čuli glas angelski, ali se nisu udostojili da vide lice angelsko. Ono što mu je angel javljao, mladi prorok je i proricao. Vikao je na neblagodarni Izrailj i na bezakone sveštenike. Na petsto godina pre Hrista prorekao je jasno pojavu i službu Jovana Krstitelja. No, u glavnom, on je prorok dana Strašnoga Suda. Predstavio se Bogu u mladosti i posle njega nije više bilo proroka u Izrailju do Jovana Krstitelja.

SVETA LITURGIJA U ŠIBENIKU

Na prazniik Obrezanja Hristovog i Svetog Vasilija Velikog (14.01.2012.g.), Njegovo Preosveštenstvo Episkop dalmatinski Gospodin G. Fotije služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u Sabornoj crkvi u Šibeniku.

Na kraju Liturgije Episkop Fotije je proizneo molitvu za blagoslov Nove godine Gospodnje, pošto se po starom kalendaru na današnji dan proslavlja pravoslavna Nova godina.

U svojoj besjedi Episkop Fotije je govorio o velikom značaju praznika Hristovog Obrezanja, koji nam ukazuje na realnost ovaploćenja Božanskog Logosa.Istakao je i važnost što češćeg učešća u Svetoj Evharistiji pozivajući vjernike u Šibeniku da češće dolaze u svoje hramove i učestvuju u bogosluženjima, te da se ne plaše svog identiteta i da ga ne skrivaju već da slobodno ispovjedaju i svjedoče svoju vjeru.

ENGLISH PAGES